Na vysokii hori [2]

Na vysokii hori hylyai sya hylyaye,
Kozak do divchyny nyzko sya klanyaye.
Oi sklonyv sya kozak z konya voronoho,
Lyubyla divchyna hlopcya molodoho.

A skoro pid vecher, dai boze, pohodu,
Zirvalasya fylya, tonula u vodu,
Tonula u vodu divchyna horosha,
Tilko vyplynula yeyi zovta kosa.

Nadiishly kozaky koni napavaty,
Uzrily divchynu, staly ratuvaty.
Ratui mya, kozache, ratui mya molodu,
Dostanesh od mene krasnu nahorodu!

Vid batenka moho – konya voronoho,
Vid matusi moioi – polotna lnyanoho.
Ne hochu od tebe zadnoyi zaplaty,
Tilko hochu tebe za zinonku vzyaty.

Mala by ya tobi za zinonku buty,
A volju ya, volju, v Dunayu vtonuty.
I vzyaly kozaky dovhuyu tychynu,
Kynuly divchynu v Dunai, v seredynu.

Tonula divchyna, tonula az do dna,
Tilko vyplynula hustochka yedvabna.
Pryishly otec, maty i cila rodyna,
Bo vze utonula horosha divchyna.

Taku hadku mayu: pidu utopljusya,
Do svoioi divchyny bilshe ne vernusya.
Taku hadku mayu: pidu utopljusya,
Do svoioi divchyny bilshe ne vernusya.